بلورشناسی مدرن به عنوان یکی از علوم میان رشته‌ای به شمار می رود. بلورشناسان رویکرد جامعی را برای مطالعه مواد اتخاذ می‌کنند. یک فیزیکدان، احتمالا علاقمند به ویژگی‌های فیزیکی یک بلور یا اثر به خصوص آن است، یک شیمیدان به دنبال کشف چگونگی ترکیب، واکنش‌ها و پیوندهای شیمیایی مولکول‌هاست و دانشمندان علوم مواد ساختار واقعی، میکرو ساختار و ویژگی‌های مواد را مطالعه و مدل‌سازی می‌کنند. از نگاه یک بلورشناس این جنبه‌های متنوع، همگی حقایق مربوط به یک شی خاص است که بلور نامیده می‌شود. او به دنبال کشف همبستگی بین ترکیب شیمیایی، ساختار و ویژگی‌های مواد است.


بلورنگاری با اشعه ایکس ابزاری بسیار توانمند در شناخت اتم‌ها و جایگاه آنها در ماده است. این شیوه بر پایه پراش پرتوهای ایکس از بلور استوار است. درمورد بلورهای پروتئین، مولکول‌های پروتئین یکسان در یک شبکه سه بعدی به طور منظم تکرار می‌شوند. الگوی حاصل از نور (الگوی پراش) با ساختار مولکول ارتباط داشته و نشان می‌دهد که اتم‌ها چگونه آرایش گرفته‌اند.

با استفاده از باریکه های پرتو ایکس درخشان سنکروترون امکان مطالعه بلورهای بسیار کوچک یا ناقص فراهم شده است. امکانی که دو دهه پیش وجود نداشت. یکی از زیست شناسان کاربر تابش سنکروترون عنوان می‌کند: «در گذشته شما آن چه را که می‌توانستید مورد مطالعه قرار می‌دادید اما امروز آن چه را که می‌خواهید مطالعه می کنید.»

بلورنگاری با استفاده از تابش سنکروترون اغلب در طیف کوتاه و میانی اشعه ایکس انجام می‌گیرد. درخشندگی و قدرت تابش سنکروترون یک شرط لازم برای شناخت موفقیت‌آمیز ساختار یک بلور می‌باشد. تکنیک‌های تابش سنکروترون حتی از لیزرهای موسوم به لیزر پرتو ایکس قدرتمندتر است.