از اواسط قرن بیستم، دانشمندان درک مختصری را نسبت به چگونگی مقاومت برخی از گیاهان در برابر آفت‌ها داشتند. هفتاد سال بعد یک دانشمند آمریکایی به نام هارلد فلور فرضیه‌ای به نام "ژن برای ژن" را ارائه داد. بر مبنای این فرضیه گیاهانی که ژن مشخصی را دارا هستند در برابر آفت‌هایی که حاوی ژن مطابق آن هستند، مقاوم هستند. این تطابق ژنتیکی مشخص می‌کرد که چرا برخی از گیاهان در برابر بعضی آفت‌ها مقاوم و برخی نیستند.

 یک تیم بین‌المللی از دانشمندان در چشمه سنکروترون دیاموند گرد هم آمده‌اند تا با استفاده از این تابش راز چگونگی مقاومت برخی از گیاهان در برابر آفت‌ها را کشف کنند. نتایج این تحقیق می‌تواند به تولید محصولاتی مقاوم در برابر آفت‌ها منجر شود و به این ترتیب باعث پیشرفت کشاورزی در سراسر جهان شود.

در این مطالعه فعالیت پروتئین‌ها در برنج و چگونگی اندرکنش آنها با یک بیماری قارچی به نام "بلاست برنج" که سبب خسارت‌های زیانباری در محصول برنج می‌شود، مورد بررسی قرار گرفت. آنها مشاهده کردند که چگونه یک پروتئین حسگر مشخص در برنج با پروتئین دیگری در قارچ بلاست پیوند می خورد و مقاومتی را در برابر این قارچ ایجاد می کند.

یافته های این تحقیق نشان داد که هر چه این پیوند محکم‌تر باشد این مقاومت بیشتر خواهد بود. بنابراین با ساخت حسگرهای پروتئینی با قدرت پیوند قوی‌تر می‌توان مقاومت محصولات کشاورزی را در برابر آفات افزایش داد. این نتایج مسیر جدیدی را در راستای مهندسی بهتر پاسخ گیاهان در برابر قارچ‌ها باز کرد. شناخت چگونگی واکنش گیاهان به آفات در سطح مولکولی و اتمی با استفاده از تابش سنکروترون این فرصت را برای دانشمندان فراهم خواهد کرد تا راه حل‌هایی را برای غلبه بر بیماری‌ها و آفاتی که محصولات کشاورزی را تهدید می‌کند ارائه دهند.